صلح‌نامهء اميرالمؤمنين عليه السلام با معاويه و تكرار تاريخ در كتاب « وقعة الصفّين » - در بيان كيفيت قرارداد صلح بين اميرالمؤمنين عليه السلام و معاويه - آمده : ابتدا در قرارداد چنين نوشتند : « اين موافقت‌نامه‌اى است بين على اميرالمؤمنين و معاوية بن ابى سفيان » در اين هنگام معاويه گفت : بسيار فرومايه خواهم بود اگر اقرار كنم كه او اميرمؤمنان است و سپس با او بجنگم . عمرو بن عاص گفت : تنها نام او و پدرش را بنويسيد ؛ زيرا او تنها امير شماست امّا امير ما نيست . تا اين‌كه آورده : على عليه السلام فرمود : « ألله أكبر سنة بسنة ؛ رفتارى از پى رفتارى » ، نظير اين سخنان را پدران معاويه به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفتند ، موقعى كه من قرارداد صلح حديبيّه را اين‌گونه مىنوشتم : اين قرارداد صلحى است بين محمّد رسول‌اللَّه و سهيل بن عمرو - و سهيل نمايندهء قريش بود - سهيل زبان به اعتراض گشوده ، به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفت : من هرگز قراردادى را كه شما در آن به عنوان فرستادهء خدا معرّفى شويد ، امضا نمىكنم ؛ زيرا اگر به اين موضوع اعتقاد داشتم با شما نمىجنگيدم و در اين صورت بر شما ستم نموده‌ام اگر بخواهم شما را از طواف به دور خانهء خدا باز دارم . و لكن بنويس ، محمّد بن عبداللَّه كه تنها در اين صورت قرارداد را امضا مىكنم . پس رسول خدا صلى الله عليه و آله به من فرمود : يا على ! حقا كه من فرستادهء خدا هستم و منم محمّد بن عبداللَّه و اين كه در قرارداد تنها بنويسى ، محمّد بن عبداللَّه رسالت الهى من از بين نمىرود . حال كه سهيل چنين مىگويد ، بنويس : محمّد بن عبداللَّه . و من هم امروز نام خود را بدون ذكر منصب الهى خود براى فرزندان آنان